Vrijdag 23 januari

Een e-mailtje van de LOC (local organisation comitee) van het KCL dat men de spelersgroep in een ander hotel ging huisvesten : van het hotel Alameda naar hotel Ramada. Dubbele verwondering, want we waren er vast van overtuigd dat onze bestemming hotel Turim Iberia was, waar onze supporters ondertussen zo’ 35 à 40 kamers hadden gereserveerd. Met gebruik van de nodige overtuigingskracht ging de LOC over stag en werden spelers en staf in het Iberia ingeboekt.

Dinsdag 27 januari

De tijd staat niet stil. Mede ten gevolge van de Corona-crisis is de video-vergadering aan een ware opmars begonnen, zelfs tot bij de IKF. Om 20u30 iedereen voor de PC of laptop om de eerste richtlijnen van het tornooi te ontvangen en de kleur van de shirts voor de poulewedstrijden vast te leggen. Vragen gesteld, niet altijd de gehoopte antwoorden gekregen. Die zullen er de volgende dagen mogelijk wel komen.

Vrijdag 30 januari

Mijn postvak in ontvangt het Event Handboek : een digitale dikkerd van 22 bladzijden. Daarin lees ik dat de maaltijden niet in het hotel, maar wel in de sporthal worden geserveerd en, vermits al onze wedstrijden laat starten, die naar Vlaamse normen extreem laat op het bord zullen belanden. Een poging om dit te omzeilen stuit op een financiële kater als we de maaltijden in en van het hotel zouden gebruiken.

Indrukwekkend is het transportschema. Iets wat De Lijn jaloers zou maken. Een bus zal gedurende het hele tornooi iedereen van het hotel naar de sporthal(en) en terug vervoeren. Dikwijls worden het afhalen en terugbrengen van personen gecombineerd, wat als gevolg heeft dat we een aantal keer lang op de bus zitten. Langer dan dat we te voet zouden gaan.

Maandag 2 februari

Eindelijk is het zover. De rammeling die BGW zondag heeft gekregen, bewijst dat onze spelers klaar zijn. Dit moet het tornooi zijn waarin het gebeurt. De Belgische Spoorwegen en Brussels Airlines hebben de spelersgroep veilig tot op de luchthaven van Lissabon gekregen. De wiebelende landing door de sterke zijwind zal bij de meesten een blijvende herinnering aan dit tornooi zijn. Eenmaal de bus en Joana gevonden, verliep de check in in het hotel totaal chaotisch. Ondanks de kamerlijst die hen werd opgestuurd, verkoos het managent een andere indeling te volgen. Het werd geen veldslag, heb ik vernomen, maar uiteindelijk hebben de spelers gedaan waar wij Vlamingen sterk in zijn : hun goesting en de kamers bezet zoals voorzien was.

‘s Avonds werd voor de tweede maal het bustransport getest. Ondanks het drukke verkeer en de verkeerspuzzel in Lissabon reed de bus stipt op tijd voor. Een poging tot communicatie met de chauffeur werd kort en krachtig afgesloten door de man met een duidelijke “no” op mijn vraag of hij Engels sprak.

De sporthal is indrukwekkend hoog en het dak zo lek als een zeef. Dat wordt door het aanhoudend regenweer zeer duidelijk gemaakt. LOC was verplicht om het speelveld te verleggen om meeste lekken te vermijden. Aan een zijde prijkt een papiermand met daarin een plastieken vuilzak om het druppende water op te vangen.

Tijd om te eten. Een zaaltje werd met plastieken tafels en stoelen in 2 lange rijen bevorderd tot eetzaal. Vooraan stond op tafels het eten, te beginnen met de warme schotels (vis, kip en vegetarisch), daarna de soep, gevolgd door salades en tenslotte het dessert en fruit. Niet slecht, naar mijn normen een beetje flauw. Een poging om bij te zouten uit het enige zoutvat werd wegens de hoge vochtigheid van de binnenkant en de te kleine strooi-opening afgeblazen. De volle 35 minuten kregen we ons diner te verorberen, inclusief de tijd die verloren gaat aan het aanschuiven. Een engelstalige dame verjoeg ons exact nadat die tijd verstreken was van de tafel. Het was hun beurt.

Op naar de kortste managementsvergadering ooit. Enkel de overhandiging van de final list en de consent form (ivm. fotorecht en doping) en de controle van de identiteitskaarten. Tom kon gelijk een Uber bestellen, zodat we bijna gelijktijdig met de spelers aankwamen aan het hotel.

De dag zat erop. De spelers vertrokken na een spelletje al vrij snel richting bedje. De supporters en de staf kaarten wat langer na. Deelnemers aan eerdere EC’ weten wat dit betekent.

Lissabon here we are !

Dirk P