Vorige week dinsdag ging Dis, zoals hij algemeen genoemd werd, zachtjes van ons heen in zijn slaap, ten gevolge van de onverbiddelijke ziekte waartegen hij zo hard gestreden had.
Zo’n dertig jaren geleden verwelkomde Boeckenberg Dis als supporter, eerst voor zijn dochter Winny, later voor heel Boeckenberg. We leerden hem kennen als een goedlachse man, altijd in voor een goed gesprek of een luisterend oor. Nooit ging hij uit de weg om een handje te helpen, dikwijls ongevraagd. Zijn aanstekelijke joie de vivre zorgde voor leuke ontmoetingen bij een pintje, een hapje of een etentje. Het maakte hem een graag geziene gast in het clubhuis, later in de Foyer en aan de kaarttafel.
Daarnaast was hij steeds bezorgd voor het welzijn en geluk van zijn gezin, familie en vrienden. En uiteraard een trotse bompa bij iedere gezinsuitbreiding ten huize van De Schryver-Janssens. Tegelijkertijd volgde hij met argusogen de ontwikkelingen van het Boeckenberg Sportcenter. De horecasector instappen vond hij risicovol.
Met de steun van zijn kinderen en kleinkinderen verwerkte hij het verlies van zijn tedere echtgenote Rebecca. Met de komst van een achterkleinkind was hij ongetwijfeld in de wolken. Maar tegen de voortschrijdende, onomkeerbare ziekte was jammer genoeg geen kruid gewassen. Het stilletjes heengaan kwam voor hem en voor al zijn dierbare naasten als een verlossing.
Boeckenberg en al haar leden betuigen hierbij het diepste medeleven aan zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, familie en vrienden.
De uitvaart vond plaats in intieme familiekring.
Verslag : Blauw Wit A – Spartacus/Riviera : 18 - 21 (11-7)
